Nog eens een blogpost
|
Voorwaar ik zeg u: het leven als zelfstandige met een éénmanszaak is niet simpel. Drie jaar geleden zette ik m’n eerste stapjes als freelancer. Wat ik precies ging doen was toen nog niet helemaal duidelijk. “Creatieve support” noemde ik het. “Een risicovolle beslissing” zeiden sommige anderen. Mais bon, we zouden wel zien hoe het liep. Een paar jaar eerder had ik ook al een keer een ondernemingsnummer laten activeren. Ik werkte toen bij het piepjonge SMO en de ondernemende sfeer die daar rondhing werkte inspirerend: ik ging ook iets proberen. In bijberoep. Echter, na een paar maanden werd dat al tijdelijk op non-actief gezet omdat ik de kans kreeg om als fulltime beroepskracht mee te helpen bij de opstart van het nieuwe jeugdhuis De Lochtink uit Eeklo. Kwa carriereplanning was het misschien niet de meest logische keuze, maar als doorwinterde jeugdwerker kon ik zo’n kans niet laten passeren. “Die paar jaar” zouden het verschil niet maken vond ik. Uiteindelijk heeft het dus tot 1 oktober 2008 geduurd vooraleer ik echt zelfstandig werd. Net 29 jaar geworden, een rugzak vol met ervaringen en een fikse portie goede moed: dat waren de basisingrediënten waar ik het moest mee doen. Dat de kranten net die dag gewag begonnen te maken van wat uiteindelijk de bankencrisis bleek te zijn kon me niet deren. Meer nog: het feit dat ik begon op een moment dat het slecht ging met de economie gaf me net een extra boost! Ik kon enkel maar meegroeien. We zijn nu 36 maanden verder en een evalutie drong zich op. Niet in het minste omdat m’n leven de voorbije drie jaar compleet, maar dan ook compleet, veranderd is. Eerst en vooral zijn er op persoonlijk vlak een paar kleine zaken bijgekomen, met name zoontje Jules (1 jaar) en tweelingdochters Margot en Renée (1 maand). Drie wolkjes van kinderen die ondanks hun prille leeftijden de kunst van aandacht opeisen al goed onder de knie hebben. Samen met m’n vriendin-voor-het-leven Valérie moet ik nu non-stop flesjes geven, pampers verversen, traantjes drogen, … Allemaal in drievoud. Op zich wel leuk, maar tegelijkertijd toch ook wel een beetje lastig. En tijdrovend. Daarnaast is er natuurlijk ook op professioneel vlak een heleboel gebeurd. Het eerste jaar was ik vooral actief als coördinator van twee grote projecten in de onderwijs- en vrijetijdssector. Al snel evolueerde ik echter naar een allround servicebedrijfje dat grafische en internetgerelateerde diensten levert aan kmo’s en organisaties. Mijn klantenbestand is gestaag gegroeid en telt momenteel 75 ondernemingen waarvan meer dan de helft op regelmatige basis opdrachten aan mij doorspelen. Het resultaat was dat ik in 2010 en de eerste helft van 2011 zo’n 100 uren per week aan de slag was. Ik werkte letterlijk dag en nacht, zeven dagen per week. En ik kwam nog tijd te kort. Véél tijd te kort. M’n uitvalsbasis: een klein, vochtig schuurtje in de tuin. Achteraf gezien was het een zotte, (te) zware periode. Maar tegelijk waren m’n inspanningen noodzakelijk wilde ik me als startende zelfstandig ondernemer staande kunnen houden. Maar nu is de tijd rijp voor de volgende stap. De basis is gelegd, ik heb een mooi gevulde agenda met een pak vaste opdrachten die me werkzekerheid en een inkomen bieden, en de riem gaat er een beetje af. Ik heb besloten om de eerstkomende weken en maanden geen nieuwe opdrachten meer te aanvaarden en me vooral bezig te houden met m’n vaste klanten én met m’n gezin. Vooral dat laatste begin ik de laatste tijd steeds belangrijker te vinden. Door geen nieuwe opdrachten meer te aanvaarden wil ik voor mezelf ook wat meer mentale ruimte creëren die me de kans moet geven wat beter grip op de situatie te krijgen. Want, ik moet toegeven, op sommige momenten hebben bepaalde klanten echt wel geduld met mij moeten hebben. Uiteindelijk kon ik kwasi altijd een goed afgewerkt resultaat afleveren, maar ik zou de deadlines die daarbij werden overschreven geen eten willen geven. Alles bij elkaar was ik de voorbije jaren met te veel tegelijk bezig en daar moet verandering in komen. Ik moet de klanten die mij in het verleden al hun vertrouwen hebben geschonken meer aandacht geven. Meer vertroetelen. En nieuwe opdrachtgevers zullen in de toekomst ook iets meer moeite moeten doen om mij voor hun kar te spannen. Want dat was ook één van m’n opvattingen: ik deed ALLES wat men mij vroeg, steeds aan de scherpste prijzen. Een nobele ingesteldheid vond ik altijd van mezelf, en het heeft ervoor gezorgd dat ik kon groeien in wat ik deed, maar op lange termijn is het niet vol te houden. Mijn vierde jaar als zelfstandige wil ik dan ook volledig in teken stellen van
Tegelijk wil ik natuurlijk ook privé meer tijd over hebben om m’n vriendin en de kindjes in de watten te leggen. Want zij zijn tenslotte de échte basis van alles. Of het mij zal lukken en hoe het dan allemaal concreet zal verlopen moet de tijd nog uitwijzen, maar feit is wel dat ik mijn eerste drie jaar als zelfstandige nu als een mooi afgesloten geheel beschouw en ik met frisse moed de volgende fase van m’n leven kan aanvatten. Zij het wel iets minder intensief als voorheen. Ik heb me voorgenomen om om de zoveel tijd weer eens een blogpostje te schrijven. For what it’s worth. Want ik schrijf wel graag in feite. Maar ik had er niet altijd de tijd voor in het verleden. |